شنیده ام آدمها به لحاظی "چهار" دسته میشوند البته گاهی تفکیکشان دشوار است:
۱.عاقل ها : آنها که هم هدف دارند هم طریق وصول به مقصود میدانند... "شما" میگویید اتو کشیده های روزگارند. اما هر چه که باشند به کوری چشم حسود ٬ ملت موفق فی جمیع امور الزندگی همین ها هستند.
۲.احمق ها: آنها که هدف دارند ولیکن طریق وصول نمیدانند. اینها همان دسته ی فت و فراوانی هستند که "شما" می پندارید مغزی٬ به غایت٬ فندقی دارند و حقیقتا حق با شماست. فی المثل جناب فوق الذکر متمایل است که مهندس بشود یا پزشک یا حتی دکتر بشود(روان شناس و جامعه شناس و سیاستدان ش فرقی ندارد!) ولی از حوصله شریفشان کم می شود اگر لای کتاب باز کنند. اما اشتباه نکنید. گاهی اقبال(شانس:همانی که "شما" معتقد به آن نیستید) به نحوی نافرم ایشان را از پیش و پس حمایت میکند و نتیجه اش میشود همان که مجال گفتنش نیست!
۳.سفیه ها(سفهاء؟!!):این قسم آدمها نه هدف معلومی دارند نه راهی برای رسیدن به هدفی که ندارند ٬دارند. به طرقی "شما" هم گاهی که از نابسامانی های اطراف الظل تان به ستوه میایید دلتان ضعف میرود برای عالم سفاهت. اما نمی توانید باشید که! هرگز..
۴.مجنون ها(مجانین): اندر وصفشان چیزی ندارم که واگویه کنم. گمانم عالم اینها سوای عوالم دیگر باشد. نمی دانم درست است بگویم یا نه اما به ظن من ٬ هدف٬ این گروه را دارد٬ نه این گروه٬ هدف را. نه اینکه خوش به حالشان باشدها... نه.ولی یک جورهایی!! به نظر میرسد خوشند با آنچه که هستند.نمیدانم. شاید اینها علی رغم همه حقارتی که در چشم "شما" دارند به مقصودشان رسیده اند و باهاش حال میکنند. (گویا این یک بند تلفیقی از نثر باستان و زبان محاوره ی نسل سوخته!! است) به هر حال به شخصه علاقمندم برای دو دقیقه هم که شده تو جلد یکیشان رفته و از نزدیک و به صورت کاملا ملموس با وضعیتشان آشنا شوم(نظیربازرسی های هیئت محترم دولت). برایم عجیبند و جالب. "شما" میگویید دور از جون اما بی خبرید که..
۵.و اما پنجمین دسته از این چهار تا.. خب معلوم است.. "شما" هستید. "شما" که در هیچ دسته بندی امکان مسکنت ندارید. یا به قول نویسنده ی "داستان سیستان" در هیچ چارچوبی نمی گنجید.نکند "شما" هم خسته اید از آنچه هستید؟! "شما دیگر چرا؟؟؟!!
